Ne şanslıdır şu insanoğlu ! Sahip olduğu eşsiz nimetlerin farkında bile değildir çoğuzaman. Hep bir doyumsuzluk ve arayış içinde olması insana kanaat kavramını unutturan nefsine yenik düşüren yetinmekten yoksun bırakan şeytani duygulara tutsak olmasındanmıdır bilinmez ama sahip olduklarının kıymetini bilmesi keşfetmesi o güzelliklerin idrakini yaşaması için gönül gözlerinin açık olması gerektiği aşikardır. Bakmakla görmek arasındaki farka erişebilme hikmetini yaşamak elbette her insana nazır bir özellik değildir insandan insana değişen bir bakış açısı farklılığı esastır. Kişiden kişiye değişen doğrular ve yargılar ama özünde tek gerçeğin farklı yansımalara bürünmesiyle ortaya çıkan farklı sunuşlar ve bunları algılayıştaki çeşitlilik Insanı farklı kılmaya yetiyor. Geniş bir perspektiften bakacak olursak şu evren içindeki insanın aslında nekadar küçük hareketsiz şekilsiz manasız bir noktadan ibaret olduğunu görürüz ama insanı keşfetmek kıtaları keşfetmekten daha zor olduğu gerçeğini yadsımamak lazım. Evrende yer ettiği küçücük bir noktaya rağmen insanın içindeki evreni keşfetmek çokda kolay olmasa gerek...öyle bir nizam ve düzen içinde yaratılan şu dünya gerçeğinde yaratılmışların zerafetini görebilmek Şükür edasıyla yaklaşmak Kamil insan şerefine nail olmak bu insan kalabalığında bir fark ortaya koymaya yetiyor sanırım. Maddiyattan sıyrılıp maneviyatın o ilahi bakış açısını elde ederek mana alemine dalmak ve tefekkür etmek gerek uyanmak gerek gafletten... insanın özüne keşfe çıkması aslında tüm dünyayı keşifle eşdeğer olduğunu anlamaktır esas olan şey. Yaratılmış her bir varlığın arkasındaki sebebi görebilmektir asıl marifet. Herşeyin birbiriyle orantılı ve bağlantılı sebep sonuç ilişkisine dayanan bir düzen ve dizayna bağlı olduğu gereçeğini görebilmek gerek. Tüm nimetlerin insanların emri altında olması gerçeğine inanmak bile insanı onurlandırmaya önemli hissettirmeye yetiyor aslında. Biçim biçim renk renk çeşit çeşit sunulan her bir nimetin insan hayatındaki önemini farkettikçe ilahi kudrete nekadar çok şükretmemiz gerektiğini anlayabiliyoruz fakat ne derece uyguluyoruz meçhul. Aldığımız nefesin odamızı aydınlatan ışığın içimizi ısıtan güneşin soframıza inen ner bir nimetin bizler için nekadar önem arz ettiğinin elbette bilincindeyiz ama buna rağmen doyumsuzluk insanın hep bi arayış içinde oluşu insanın kendini ne kadar az sorguladığını gösteriyor. Farkındalık hissi ile yaşayınca huzuru yakalayabiliriz. Ama hep bir şeylerin eksikliğinden şikayet ederek manevi hazların tadına varamıyoruz eksik olan belkide çok şey var hayatımızda okumamak anlamamak araştırmamak gibi eksiklikler doğal olarak bunlar olmayıncada kalp ve akıl odaklı değil mide odaklı yaşamaya mahkum ediliyor çoğu insanlar. Kalbini ilimle irfanla doldurmak varken mideyi tıka basa doldurunca hissetmekten yoksun hayvani varlıklar ortaya çıkıyor. Okadar çeşitlilikte bir farkımız olsun istiyorsak fark yaratmak istiyorsak iman gücümüzü bir kez daha sorgulayıp bunun gereklerini yerine getirelim boş yaşamak manasız yaşamaktan sıyrılarak hayata mana katalım değersizleşen olgulara anlam yükleyelim manevi açıdan gönül gözüyle ilahi kudreti keşfe çıkalım ilim İrfan sahibi kamil insan olma şerefine Nail olabilmek duasıyla...
Hiç yorum yok :
Yorum Gönder